OnHaKa Yazılar

Hiç unutmuyorum, televizyon denen olay içerisinde o dönem izleyecek neredeyse hiçbir şey olmaması sebebiyle tanıdık biz aslında Barış Manço’yu. O zamanlar telekomünikasyonun sadece İstanbul ve Ankara gibi şehirlerde fayda sağladığını, diğer anadolu kentlerinde pek bir anlam ifade etmediğini hepimiz iyi biliyoruz. Kendi aslında koca bir ses sanatçısı, şair ve gönül adamı olmasına karşın biz onu ücra anadolu kentlerinde iyi tanıyamadık, belleyemedik. Ne zaman ki her eve televizyon girdi, ne zamanki televizyonda mecburi istikamet icat olundu. O zaman tanıdık. Halbuki ne kadar da geç tanımışız, haberimiz olmamış..

Neredeyse çocukluğundan beri müthiş işlere imza atan, ülkede daha önce kimsenin yapamadıklarını yapmış, tüm bunları yaparken bir yandan da göreni kendine hayran bırakmış böyle cici bir insanı adam gibi tanıyamadan kaybetmiş olmanın acısını bu açıdan bakarsanız daha da derinden hissedersiniz. Radyo’da veya televizyonda bir şarkısını, klibini denk gelmenin sizleri nerelere götürdüğünü tarif etmek zor. 1999 senesindeki vefatına kadar yaşadığı süre içerisinde ona yetişmiş olabilenler, az da olsa hayatta olduğu döneme denk gelenler çok şanslı. Sene 2012, onun yokluğunun 13. senesi.. Ben sadece 12-13 senesine şahitlik edebildim. Şanslıyım..

Ne kadar çok sevildiğinden hiç bahsedecek değilim Barış abi. “Nereden düştüm aklına?” diye hiç sorma. Sen aslında bazı akıllardan hiç çıkmıyorsun..

Uzun zaman üstüne tek başına kalınca bir tuhaf oldu içim. Meğerse varlıkları ne kıymetliymiş gidenlerin. Dünya da öyle değil mi zaten? Sevdiğiniz biri bu diyarları ölerek veya uzak bir yere giderek terkedince sanki sizin de bir parçanız onunla beraber gidermiş gibi olur. Lakin ne hikmetse aradan  belirli bir zaman geçince o gidenler sanki hiç varolmamış gibi olur. Bu da bizim sahtekar taraflarımızdan sadece biri. Gözden uzak olan gönülden de uzak olur derler ya hani; onun Türkçesi aslında “yanımda değilsen umrumda da değilsin” gibi bir şeydir. Kendine bile doğruları söylemekten aciz insan tutar buna böyle kılıflar hazırlar; hani böyle deyince çok naif ve kulağa incitici gelmiyor ya. Genel olarak aptallık düzeyi akıllılık düzeyinin üstünde olan insanlar o yüzden bu dünyada daha mutludur, çoğu zaman kendilerine gıpta eder, “ulan inşallah ben de bu açıdan böyleyimdir” dediğim zamanlar olur. Aziz Nesin demişti, millet üzerine yürümüştü. Yakmaya falan çalıştılar, olmadı beceremediler. Kendi başına ölmek durumunda kaldı adamcağız. Lakin durup da kendine kimse mi sormadı bu soruyu? Tabiki sordu, cevabını da aldı. Aldığı cevap çok zoruna gitmiş olmalı ki sonrasında kendiyle bile bunu paylaşamadı.. Aha ben diyorum işte, benden başlayarak böyle bu insanoğlu. Neden bakıyorsun öyle? Ne bekliyordun ya? Biraz daha pohpoh falan mı 🙂 Çok beklersin valla. Ben de bekliyorum hem, yalnız kalmamış olurum. Şafak kaç bugün ayrıca? Çok bir şey kalmadı be oğlum, sık az daha dişini..

Son olarak; tek kalmamalı insan. Yalandan bile olsa olmalı birileri yanında. Bağırmalı çağırmalı gerekirse, yakasına yapışmalı belkide. Ama olmalı birileri..

– OnHaKa – 41.009415,39.613168